رباعی شمارهٔ ۲۷ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به دو گروه از مردم اشاره می‌کند که یکی به خاطر دین و مذهب خود دچار رنج و سوختن هستند و دیگری به خاطر آرزوهای دنیوی و زیبایی‌های مانند حورعین. شاعر خود را در موضعی می‌بیند که هم شاهد این سوختن‌هاست و هم از نعمت‌هایی چون شراب و باغ‌های بهشتی برخوردار است. او به حسرت‌های دیگران اشاره می‌کند که آرزو دارند از آن لذت ببرند.