رباعی شمارهٔ ۴۰ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ترس تبدیل شدن به یک افسانه و بی‌هویت شدن سخن می‌گوید. او نگران است که در نتیجه‌ی فکر و عقل زیاد خود، به دیوانگی برسد و در نهایت به وضعیتی برسد که نه تنها در خود بلکه در نظر دیگران نیز بی‌اعتبار شود.