رباعی شمارهٔ ۴۷ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که عشق و زیبایی معشوق هیچ‌گاه از دل و جان او فاصله نمی‌گیرد. حتی با وجود اشک و غم، یاد و تصویر او از ذهن و خاطر او پاک نمی‌شود. به عبارت دیگر، معشوق همیشه در ذهن و دل عاشق حضور دارد و نمی‌تواند از او جدا شود.