رباعی شمارهٔ ۴۹ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید و به آرزوهای ناکام خود اشاره می‌کند. او از پیری که آرزوی جوانی دارد، احساس تأسف می‌کند و به این تناقض میان سن و خواسته‌ها تأکید می‌کند. به طور کلی، شعر بیانگر احساس ناامیدی و حسرت بر جوانی از دست رفته است.