رباعی شمارهٔ ۵۰ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر، به نوعی دعا و استغاثه به خداوند است. شاعر از خدا درخواست می‌کند که او را کمک کند، چرا که غیر از او هیچ‌کس دیگری نیست که بتواند به وی یاری رساند. شاعر بر این باور است که مشکلات و نیازهای او بسیار زیاد است و تنها خداوند می‌تواند به او کمک کند، زیرا کرامت و بزرگواری خداوند، فراتر از تصورات انسانی است.