رباعی شمارهٔ ۶ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این نکته اشاره دارد که دنیا نه محل اقامت ماست و نه جایی برای آرامش. انسان‌های دانا بهتر است در این دنیا که پر از غم و درد است، با شادی و مستی زندگی کنند و از خوشی‌ها بهره‌ ببرند، قبل از آنکه به خاک بروند و زندگی‌اش به پایان برسد.