شمارهٔ ۳: آن را که به سر شور و به دل کیفیتی نیست عمان سامانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق و ناراحتی‌ها در مورد عشق و انسانیت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر روح و کیفیتی در دل نباشد، هیچ هنری در انسانیت وجود نخواهد داشت. لب‌ها اگر طعم باده نداشته باشند، مانند هیزم خشک هستند و فاقد خاصیت‌اند. عشق، عقل را مسخر کرده و به افراد توصیه می‌کند که از مکانی بروند که در آن عشق و زیبایی وجود ندارد. همچنین به یادگیری عشق به عنوان مهم‌ترین چیزی که می‌توان به دیگران آموخت، تأکید می‌کند و به شیخی که به ظاهر دیندار است اما در واقع گناه کار است، انتقاد می‌کند. در نهایت بر اهمیت زیبایی در عشق و زندگی تأکید کرده و می‌گوید که زیبایی واقعی نه به زیورهای ظاهری، بلکه به وحدت و عشق درون وابسته است.