شمارهٔ ۱۴۹ عنصری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر نشان‌دهنده عشق و وابستگی عمیق گوینده به معشوق است. او معشوق را مایۀ شادی و آرامش خود می‌داند و در عین حال از او می‌خواهد که در درد و رنج او شریک شود.