شمارهٔ ۲۷ عنصری
عنصری بلخی / قطعات و ابیات پراکندهٔ قصاید / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
دلبر صنمی دارم شکر لب و مرمر بر
مرمر ز برش خیزد شکر ز لبش بارد
عنبر به خم زلفش عبهر به دل چشمش
خنجر سر مژگانش عرعر به قدش ماند
.......................................
بتگر نکند چون او پیکر چو پری دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر زیبایی و جذابیت محبوب شاعر است. شاعر به توصیف ویژگی‌های دلربا و خواص شیرین محبوبش می‌پردازد، از جمله لب‌های شکری و پوست مرمری او. او همچنین به زلف و چشمان محبوبش اشاره می‌کند که جذابیت ویژه‌ای دارند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند به زیبایی و جذابیت او نزدیک شود.