شمارهٔ ۶۵ عنصری
عنصری بلخی / قطعات و ابیات پراکندهٔ قصاید / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ز غیشه خوردن و از بی جوی و بی آبی
گیای کو به چنان بود چون گیای شکر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به سراغ گیاهانی میرود که به دلیل کمبود آب و شرایط نامساعد، مانند گیاهانی که شکر میدهند، دچار کمبود و نقص هستند. این اشاره به نارضایتی از شرایط محیطی و آثار آن بر زندگی و رشد گیاهان دارد.