شمارهٔ ۷۸ عنصری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به بیان ویژگی‌های ذاتی و درونی انسان‌ها می‌پردازد. در آن گفته شده است که محبت و نور (مهر و فروغ) همیشه در دل انسان باقی مانده و به نوعی قابلیت رشد و شکوفایی دارند. همچنین، اشاره به درخشش و ارزش واقعی انسان‌ها (گوهر اخش) دارد که همواره خود را نشان می‌دهد. در کل، این ابیات به اهمیت عشق و ارزش درونی انسان‌ها اشاره می‌کند.