شمارهٔ ۸۶ عنصری
عنصری بلخی / بحر متقارب / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
نشستند بر گاه ، ماه شاه
چه نیکو بود گاه را شاه و ماه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به توصیف زیبایی و نیکویی زمانی می‌پردازد که شاه و ماه (نمادی از زیبایی و نور) در کنار هم نشسته‌اند. این صحنه، نشانه‌ای از هماهنگی و تأمل در زیبایی است.