بحر متقارب — ابیات پراکندهٔ مثنویها عنصری

عنصری بلخی / ابیات پراکندهٔ مثنویها

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۳ — ز فزیدیوس و ز دیفیریا
• شمارهٔ ۶ — فکندش بیک زخم گردون ز کفت
• شمارهٔ ۸ — درآمد در آن خانۀ چون بهشت
• شمارهٔ ۷ — بسی خیم ها کرده بود او درست
• شمارهٔ ۱ — بجستند تاراج و زشتیش را
• شمارهٔ ۴ — دل دمخسینوس شد ناشکیب
• شمارهٔ ۵ — بود مرد آرمده در بند سخت
• شمارهٔ ۲ — زنی مرتن شاه را بد بلا
• شمارهٔ ۱۲ — بصد جای تخم اندر افکند سخت
• شمارهٔ ۹ — بچشم اندرون دیده از رون اوست
• شمارهٔ ۱۰ — به آسیب پای و بزانو و دست
• شمارهٔ ۱۱ — تنی چند از موج دریا برست
• شمارهٔ ۱۵ — مرا هرچه ملک و سپاهست و گنج
• شمارهٔ ۱۴ — چو شب رفت و بر دشت پستی گرفت
• شمارهٔ ۱۳ — ولیکن روانم ز تو سیر نیست
• شمارهٔ ۱۶ — بجوشید لشکر چو مور و ملخ
• شمارهٔ ۱۷ — سخنور چو رای روان آورد
• شمارهٔ ۲۰ — ز بس کش بخاک اندرون گنج بود
• شمارهٔ ۱۸ — برو جست عذرا چو شیر نژند
• شمارهٔ ۲۲ — ز دریا بخشکی برون آمدند
• شمارهٔ ۲۱ — ز بس کینه جوی و دژ آهنگ بود
• شمارهٔ ۱۹ — اگر بر سر مرد زد در نبرد
• شمارهٔ ۲۳ — سلیسون شه فرّخ اخترش بود
• شمارهٔ ۲۴ — چو از راستی بگذری خم بود
• شمارهٔ ۲۶ — ز گرمی بر آن کوکبه بانگ زد
• شمارهٔ ۲۵ — نگاری کزو بت نمونه شود
• شمارهٔ ۳۰ — به فرزند باقیست کام پدر
• شمارهٔ ۲۹ — همه نام کینشان بپرخاش مرد
• شمارهٔ ۲۷ — پریچهرگان رزم را دلپسند
• شمارهٔ ۳۲ — سخن مر سری را کند تاجدار
• شمارهٔ ۳۱ — به افرنجه افراطن نامدار
• شمارهٔ ۲۸ — سزد ار چه او نیز تکبر کند
• شمارهٔ ۳۸ — فرو کوفتند آن بتان را بگزر
• شمارهٔ ۳۳ — چو میروک را بال گردد هزار
• شمارهٔ ۳۷ — ترا هست محشر رسول حجاز
• شمارهٔ ۳۹ — همی از پس رنجهای دراز
• شمارهٔ ۴۰ — ندید و نبیند ترا هیچکس
• شمارهٔ ۳۴ — که فرخ منوس آن شه دادگر
• شمارهٔ ۳۵ — دمان همچنان کشتی مارسار
• شمارهٔ ۳۶ — یکی پادشا بود در نیمروز
• شمارهٔ ۴۳ — چو رفتند سوی جزیرۀ کیوس
• شمارهٔ ۴۱ — جهاندیده‌ای نام او ذی‌فنوس
• شمارهٔ ۴۲ — حکیمی بد و نام او مخسنوس
• شمارهٔ ۴۷ — بیکّی جزیره که نامش بلاش
• شمارهٔ ۴۶ — درشتی دل شاه و نرمی دلش
• شمارهٔ ۴۴ — یکی شاه بدنام او بخسلوس
• شمارهٔ ۴۵ — شمید و دلش موج بر زد ز جوش
• شمارهٔ ۴۸ — مکن روز بر خویشتن بر بنفش
• شمارهٔ ۵۵ — نیابد همی کوهکان سیم پاک
• شمارهٔ ۴۹ — چو روزی که دارد به خاور گریغ
• شمارهٔ ۵۲ — همه دیده پر خون و رخ پر سرشک
• شمارهٔ ۵۰ — فزاینده شان خوبی از چهر ولاف
• شمارهٔ ۵۴ — نشست و همی راند بر گل سرشک
• شمارهٔ ۵۶ — به پیشش بغلتید وامق بخاک
• شمارهٔ ۵۱ — کزو بتکده گشت هامون چو کف
• شمارهٔ ۵۳ — بمردن به آب اندرون چنگلوک
• شمارهٔ ۵۸ — همانگه سپاه اندر آمد بجنگ
• شمارهٔ ۵۹ — ابا ویژگان ماند وامق بجنگ
• شمارهٔ ۶۱ — بیک ماه بالا گرفت آن نهال
• شمارهٔ ۵۷ — همی گفت و پیچید بر خشک خاک
• شمارهٔ ۶۳ — بزرینه جام اندرون لعل مل
• شمارهٔ ۶۴ — سپه پهلوان بود با شاه جم
• شمارهٔ ۶۰ — بتندید عذرا چو مردان جنگ
• شمارهٔ ۶۲ — چو سر کفته شد غنچۀ سرخ گل
• شمارهٔ ۶۸ — تو شیری و شیران به کردار غُرم
• شمارهٔ ۶۹ — بجوشیدش از دیدگان خون گرم
• شمارهٔ ۷۱ — یکی دوستش بود توفان بنام
• شمارهٔ ۷۰ — بدل گفت اگر جنگجوئی کنم
• شمارهٔ ۷۲ — زن بد کنش معشقولیه نام
• شمارهٔ ۶۶ — یکی تیز پائی و دانوش نام
• شمارهٔ ۶۵ — بر آن راهداران جوینده کام
• شمارهٔ ۶۷ — هزاران بدش اندرون طاق و خم
• شمارهٔ ۷۵ — بآیین یکی شهر شامس بنام
• شمارهٔ ۷۳ — چو راهی بباید سپردن بگام
• شمارهٔ ۷۹ — کسی کرد نتوان ز زهر انگبین
• شمارهٔ ۷۸ — مرا در دل این بود رای و گمان
• شمارهٔ ۷۷ — جزیره یکی بد بیونان زمین
• شمارهٔ ۷۴ — پدر گفت هر مس چرائی دژم
• شمارهٔ ۷۶ — هر آنجا که پاره شد از در درون
• شمارهٔ ۸۰ — جهان خیره ماند ز فرهنگ او
• شمارهٔ ۸۱ — بدیشان نبد ز آتش مهر تیو
• شمارهٔ ۸۲ — یکی مهره بازست گیتی که دیو
• شمارهٔ ۸۳ — چو آمیغ برنا شد آراسته
• شمارهٔ ۸۶ — نشستند بر گاه ، ماه شاه
• شمارهٔ ۸۴ — شب از حملۀ روز گردد ستوه
• شمارهٔ ۸۸ — کف یوز پر مغز آهو بره
• شمارهٔ ۸۵ — بفرمود تا آسنستان پگاه
• شمارهٔ ۸۷ — گرانمایه کاری بفرّ و شکوه
• شمارهٔ ۹۵ — لب بخت پیروز را خنده ای
• شمارهٔ ۹۳ — درو آب چشمه ، در او آب جوی
• شمارهٔ ۹۴ — چنان دان که این هیکل از پهلوی
• شمارهٔ ۸۹ — نه از خواب و از خورد بودش مزه
• شمارهٔ ۹۱ — پدر داده بودش گه کودکی
• شمارهٔ ۹۲ — ز جوی خورا به چه کمتر بگوی
• شمارهٔ ۹۰ — فلاطوس برگشت و آمد براه