غزل شمارهٔ ۱۵۰ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند. او از دوش بختی که دامنش در دست دارد سخن می‌گوید و به زیبایی چهره و رنگ آن اشاره می‌کند. دلش برای شهادت آرزومند است، اما این خواسته ننگین به نظرش می‌آید. خیالش پر از نعمت و زیبایی است و از خود می‌پرسد چه آهنگی را باید سر دهد. عشق، همیشه با او بوده و مانند جنگی بین شعله و خاشاک است. در نهایت، به زیبایی و دلربایی معشوق خود، که به نقش فرهاد معروف است، می‌بالد.