غزل شمارهٔ ۱۶۰ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات و تیره‌روزی شخصیت شاعر در عشق و زندگی است. او به وجود خود و عواطفش اشاره می‌کند و می‌گوید که در نهایت تنها یادگار او حسرت دیدار معشوق است. شاعر به مراسم عشق و زیبایی اشاره می‌کند و می‌گوید اگر به آنجا برسد، تنها چیز مهمی که به همراه دارد، الماس است که نمادی از ارزش و عشق است. همچنین او نگران است که پس از مرگش، تنها افسوس از عدم ملاقات محبوبش بر روی سنگ مزارش نوشته شود. در نهایت توصیفی از خود و ظاهرش می‌کند که با زیبایی و زرق و برق فریبنده، در عین حال از درون احساس پوچی می‌کند.