غزل شمارهٔ ۱۹۳ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و محبت عمیق سخن می‌گوید. شاعر از حال خوش خود به دلیل محبت اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این عشق، حتی در دنیا پر از درد، درونش را شعله‌ور کرده است. همچنین به زیبایی و جذابیت عشق اشاره می‌کند که دل‌های انسان‌های شهید را تسخیر کرده و آن‌ها را از خجالت‌های حیرانی رهایی می‌بخشد. شاعر می‌گوید که در باغ آرزوها، امید پژمرده نمی‌شود و فضای دل‌انگیزی برقرار است. او همچنین به وعده‌های زیبای عشق اشاره می‌کند که گاه دل‌ها را از شادی پر می‌کند. در پایان، از عذاب اهل عصیان و تبعات آن در دنیا و آخرت سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که عذاب آن‌ها به مانند سیلی به دوزخ متصل خواهد بود.