غزل شمارهٔ ۱۹۵ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از درد و غم دلش سخن می‌گوید و این‌که با وجود تمام مصیبت‌ها و غم‌ها باز هم صدایی از دلش برنمی‌خیزد. او زهر خوشبختی را نوشیده است، اما همچنان شادی واقعی را تجربه نمی‌کند. در این بزم شاد و پرهیجان، هیچ چیز نمی‌شکند و هیچ‌کس صدایی از خود درنمی‌آورد. همچنین تأکید می‌کند که با وجود تعداد زیاد چراغ‌ها، فقط یک پروانه وجود دارد و نمی‌تواند به سمت چراغ برود. در نهایت، شاعر به محدودیت‌های عشق خود اشاره می‌کند که در لحظه‌ی نیکویی که رخسارش را نمی‌بیند، مجبور است در سکوت بماند.