غزل شمارهٔ ۲۷۴ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس تنهایی و ناامیدی خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر خداوند به او محبت و نوازش عطا نکرده، به همین دلیل دلی آرام و شاد ندارد. او به سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که روزهای کوتاه وصال به او درد و رنج بیشتری افزوده و شادکامی و آسایش را از او گرفته‌اند. شاعر از عشق و ارتباط خود با دوست می‌گوید و می‌افزاید که حتی در زیر فشار زمانه و مشکلات، امید دارد که در نهایت به او نوازش داده شود. در پایان، به زیبایی و شهرت اشاره دارد و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند به قلب او نزدیک شود.