غزل شمارهٔ ۲۹۱ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از گلی در گوشه گلخن به باغ می‌آید و به زیبایی‌های باغ اشاره می‌کند. او از بلبلان می‌خواهد که صدای آن‌هایی که به باغ آمده‌اند را بشنوند. همچنین، نسبت به وجود نور خورشید در خانه‌ای تاریک و روشنایی چراغ تأمل می‌کند. در پایان، به باده‌فروش اشاره می‌کند و از او می‌پرسد که آیا وظیفه‌ای ندارد که به فردی بی‌هشیاری که به صومعه رفته برسد.