غزل شمارهٔ ۳۴۷ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به اهمیت عشق و شوق می‌پردازد و می‌گوید کسی که از عشق و زیبایی معشوق بی‌نصیب بماند، مانند کسی است که از آب شفاف بی‌شراب می‌نوشد. او به اثرات منفی تشنگی دل اشاره می‌کند و می‌گوید اگر کسی از جلوه‌های عشق عبور کند و شراب عشق را نچشد، همچون کسی است که تیر بلا را به پا می‌زند. همچنین شاعر به زیبایی و جذابیت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که در مقابل عشق توست، نباید از زیبایی‌های دنیا بی‌خبر باشد. در پایان به حسرت روستایی اشاره می‌کند که به خاطر توبه از لذت‌های عشق و شراب دور مانده است.