غزل شمارهٔ ۴۸۷ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زندگی و وضعیت خود اشاره دارد. او به وضعیتی اشاره می‌کند که علی‌رغم آرامش و شادی ظاهری، در عمق دل به غم و نگرانی دچار است. او از نعمت‌هایی که در زندگی دارد، قدردانی نمی‌کند و به احساسات درونی و ناپایداری‌های روحی خود اشاره می‌کند. شاعر نگران آینده و تأثیرات منفی که بر زندگی‌اش می‌گذارد، است و در عین حال به عدم توجه به زیبایی‌ها و شادمانی‌های زندگی می‌پردازد. در واقع، او بیان می‌کند که با وجود نعمت‌ها، احساس غم و ناامیدی همچنان با اوست و او نیاز به توجه به خود و محیطش دارد.