غزل شمارهٔ ۵۵۶ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به غم و اندوهی که از گذر بهار و فصل خوشی به دلش نشسته، اشاره می‌کند. او از این‌که نتوانسته‌اند در این فصل شاد زندگی کنند و از خوشی‌ها بهره‌مند شوند، افسوس می‌خورد. بهار رفته و آنان به جای شادی، دچار غم و دل‌نگرانی هستند، و هیچ لذتی از زیبایی‌های طبیعت و موسیقی زندگی نبرده‌اند. در نهایت، شاعر به عدم جویایی خوشی و خوشبینی در زندگی پرداخته و به بی‌عاطفگی و بی‌توجهی به زیبایی‌ها متاسف است.