شمارهٔ ۶ - ظل یزدان عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از وضعیت و طبیعت جهان و جایگاه انسان در آن صحبت می‌کند. او به خبر سقوط سمند (نماد قدرت و عظمت) اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود انسان در مقایسه با آسمان و خورشید ناچیز است. با شنیدن این خبر، او دچار پژمردگی می‌شود و عقلش به او می‌گوید که بی‌خبر از واقعیات، در حالت شلوغی و پریشانی خواهد بود. همچنین اشاره می‌کند که ثبات و دوام دولت با نوسانات و افت‌وخیزهای جهان رابطه دارد. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که وجود انسان بی‌ارزش است و پناه گرفتن در ظل خداوند، بهترین حالت برای اوست.