شمارهٔ ۸ - فراز و نشیب عرفی
عرفی شیرازی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
اندر این بزم از دوکس شرمنده ام دائم که باز
آنکه بیرونم کشدبعد از قدم کفش من است
اول از بالانشین خود که بعد از وی منم
بعد از آن زیردست خود که هم کفش من است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از احساس شرم و خجالت خود در یک جشن صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که شخصیتی که او را به اینجا کشانده، همان کسی است که بعد از او قرار دارد و او در واقع کمتری ارزشی نسبت به آن شخص دارد. همچنین، او به زیردست خود اشاره می‌کند که در واقع هم‌سطحی او است و باز هم به نوعی در حال تحقیر خود می‌باشد. این سطور نشان‌دهنده احساس حقارت و نسبت ناپایدار انسانی است.