رباعی شمارهٔ ۱۱۰ عرفی
عرفی شیرازی / رباعیها / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زین گونه که دل به عقل زشتم طلبد
وز بیت حرام در کنشتم طلبد
بیم است که از رشک و ترحم فردا
دوزخ نپزیرد و بهشتم طلبد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر می‌گوید که دلش به عقل رجوع می‌کند و از او می‌خواهد که نیازهایش را برآورده کند. او از اینکه ممکن است به خاطر حسادت و ترحم در آینده، دچار عذاب شود، نگران است و در عین حال با آرزوهای خود برای دست‌یابی به بهشت و دوری از جهنم سخن می‌گوید.