رباعی شمارهٔ ۱۱۵ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شخصی می‌خواهد که به خاطر رهایی از درد و مشکلات، شرم کند. او به این فرد اشاره می‌کند که در حالی که از بلاها بی‌خبر نشسته، بی‌رحمی و تهمت زدنش بی‌اثر است و این امر بر زیبایی‌های او سایه انداخته است. به طور کلی، شاعر انتقادی به این فرد دارد و او را به فکر فرو می‌برد.