رباعی شمارهٔ ۹۲ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از درد و رنج ناشی از عشق سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که دل و طبع معشوقش بر دیگران سخت نگیرد. او می‌خواهد که ستم و زخم‌های عشقی به کسی نرسد و عشق او به شکل شیرینی جلوه‌گر باشد، نه به صورت نیش و آزار. در واقع، شعر بیانگر longing برای یک عشق خالص و بدون آزار است.