نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۴۹ - َمْشاد الدینوری ابوعلی عثمانی

ابوعلی حسن بن احمد عثمانی / باب دوم

و از ایشان بود مَمْشاد الدینوری رَحْمَةُ اللّهِ عَلَیْهِ از بزرگان و پیران این طبقه بود، وفاة وی اندر سنۀ تسع و تسعین و مأتین بود.

ممشاد گوید کی ادب مرید بجای آوردن حرمت پیران بود و نگاه داشتن خدمت برادران و از سَبَبها بیرون آمدن و آداب شرع بر خویشتن نگاه داشتن.

ممشاد گوید هرگز در نزدیک هیچ پیر نشدم الّا از حال خویش خالی شده منتظر برکات وی بودمی تا چه درآید بر من از سخن و دیدار وی، و هر کی اندر نزدیک پیری شود بحظّ خویش، منقطع ماند از برکات دیدار و نشست و سخن او.

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ممشاد الدینوری رحمت الله علیه از بزرگان و پیشوایان عرفان بوده و در سال ۲۰۰ (نود و نه) وفات یافته است. او تأکید می‌کند که ادب مرید به معنای حفظ احترام به پیران و خدمت به برادران است. او معتقد است که باید در نزد پیران، خود را خالی از حالات خویش نگه داشت و منتظر برکات آن‌ها بود. به گفته او، کسی که به نزد پیران می‌رود نباید خود را از برکات دیدار و صحبت با ایشان دور کند.