بخش ۶۸ - ابوعمرو محمدبن ابراهیم الزُجاجی النیسابوری ابوعلی عثمانی
ابوعلی حسن بن احمد عثمانی / باب دوم
و ازین طایفه بود ابوعمرو محمدبن ابراهیم الزُجاجی النیسابوری مجاور مکّه بود و وفاة او اندر سنه ثمان و اربعین و ثلثمایه بود.
ابو عمروبن نُجَیْد گوید کی ابوعمرو زُجاجی را پرسیدند که چرا چندان تغیّر اندر تو پیدا آید بوقت تکبیر احرام فریضها گفت زیرا که من افتتاح فریضه بخلاف صدق همی کنم هر که گوید اللّه اکبر و اندر دل وی چیزی بود بزرگتر از وی یا چیزی بزرگ داشته بود بروزگار گذشته بزبان خویش، خود را دروغ زن کرده باشد.
ابوعمرو زُجاجی گوید هر که سخن گوید از حالی که آنجا نرسیده باشد سخن او فتنۀ مستمع باشد و دعوی بود که اندر دل وی فرا دیدار آمده باشد و خدای بر وی حرام کند یافتن آن حال.
و سالهاء بسیار بمکّه مجاور بود و هرگز اندر مکّه طهارة نکرد، از حرم بیرون شدی و طهارة کردی حرمت داشتن حرم را.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ابوعمرو محمد بن ابراهیم زجاجی نیشابوری، در مکه زندگی میکرد و در سال ۳۴۳ هجری درگذشت. او بیان میکرد که هنگام تکبیر احرام نماز، تغییر زیادی در او احساس میشود، زیرا او این عمل را با نیت خاصی شروع میکند و معتقد است که اگر کسی در دلش چیزی بزرگتر از خدا را دارد و این را در زبانش نمیآورد، در حقیقت دروغ گفته است. همچنین، او بر این باور بود که هر کسی درباره حالتی که تجربه نکرده صحبت کند، فتنۀ مستمعان است و به دلیل عدم صداقت در دل خود، ممکن است از دریافت آن حالت محروم شود. ابوعمرو زجاجی مجاور مکه بود و هرگز از حرم خارج نمیشد تا طهارت کند، زیرا به حرمت حرم بسیار احترام میگذاشت.