شمارهٔ ۱۱۳ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد وضعیت بشر و جامعه می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که در بین مردم، چه فقیر و چه ثروتمند، همه دچار مشکل و نقص هستند. او به خداوند اشاره می‌کند که با وجود دانایی و صحبت در بین مردم، آن‌ها همچنان نابینا و کر هستند و نمی‌توانند حقیقت را ببینند یا بشنوند. شاعر به نوعی از آگاهی و درک نادرست انسان‌ها گلایه می‌کند.