شمارهٔ ۱۲۳ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از صمیمیت و نیاز خود به خداوند سخن می‌گوید و اظهار می‌کند که درد و داستان‌های طولانی خود را به او ارائه کرده است. همچنین اشاره می‌کند که آنچه خداوند به او داده بود، یعنی قلب و احساساتش، را به حالت ناتوانی و شکست برگردانده است.