شمارهٔ ۱۳۹ - التّوکّل اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به موضوع رزق و رازق اشاره می‌کند. او می‌گوید که فقط یک رزاق وجود دارد و آن خداست، در حالی که هر کس دیگری که بر رزق تکیه کند، مخلوق است. این ایمان واقعی است و عدم درک آن به کفر و فحشاء می‌انجامد. شاعر از شنونده می‌خواهد که انصاف داشته باشد و حقیقت را بگوید: رزق باید به خالق نسبت داده شود و نه به مخلوق.