نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۶۴ - الرّضا و التّسلیم اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای دل طلب یار به مشتاقی کن

وز بادهٔ نیستی دمی ساقی کن

خواهی که کمال معرفت دریابی

یک لحظه از آن خویش در باقی کن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به معشوق و عشق اشاره دارد و از دل خواسته می‌شود که با اشتیاق به دنبال یار باشد. شاعر از ساقی می‌خواهد که دمی او را در حال مستی غرق کند. همچنین تاکید می‌شود که اگر می‌خواهی به کمال معرفت برسی، باید یک لحظه از ذات خود غافل شوی و در همسویی با باقیات زندگی قدم برداری.