شمارهٔ ۱۶۷ - الرّضا و التّسلیم اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
من خاک تو در چشم خرد می‌آرم
عذرت نه یکی نه ده که صد می‌آرم
سر خواسته‌ای به دست کس نتوان داد
می‌آیم و بر گردن خود می‌آرم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عمیق‌ترین عشق و وابستگی شاعر به محبوبش است. او از ناتوانی در بیان عشق و سرنوشت خود می‌گوید و اینکه هیچ‌کس نمی‌تواند خواسته او را برآورده کند. شاعر با تسلیم خود در برابر عشق، خاک محبوبش را به چشم خرد می‌آورد و نشان می‌دهد که عشقش فراتر از عدد و شمارش است. در نهایت، او به صورت نمادین، بار مسئولیت و عشق را بر دوش خود می‌آورد.