شمارهٔ ۱۹۷ - الاسرار اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و تأثیری که زلف‌های محبوبش بر او گذاشته سخن می‌گوید. او از محبوبش می‌خواهد که به عیوب او نپردازد و اجازه دهد که هر چه که هست، بگذارد. او دلی را در زلف محبوب گم کرده و از خود می‌پرسد که چرا باید نگران دل خود باشد در حالی که به محبوبش وابسته است.