شمارهٔ ۲۱۰ - القضا و القدر اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان مفهوم سرنوشت و تقدیر می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که خداوند از ابتدا نقش‌های زندگی انسان‌ها را می‌کشید و هیچ‌کس نمی‌دانست که سعادت و شقاوت چه معنایی دارند. امروز، هر کسی که برای دستیابی به هدفی تلاش می‌کند، به آنچه که دیروز برای او مقدر شده بود، می‌رسد. در واقع، این شعر به ارتباط میان تلاش انسان و تقدیر اشاره دارد.