شمارهٔ ۲۱۲ - القضا و القدر اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به این معناست که تا زمانی که سرنوشت و زمان معین فرا نرسد، هیچ کمکی از هیچ یاری سودمند نخواهد بود. سرنوشت به هر نحو که رقم بخورد، اجتناب‌ناپذیر است و حتی دل‌های بیدار نیز در این شرایط خواب‌زده خواهند بود.