نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۱۷ - القضا و القدر اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

محکوم قضا که بنده خوانند او را

بر بالش شرع کی نشانند او را

گر چرخ به کام تو نگردد بمرنج

کاو نیز چنان رود که رانند او را

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به مفهوم قضا و قدر اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر فردی به سرنوشت خود راضی نباشد و زندگی‌اش بر وفق مرادش نباشد، نباید ناراحت شود، زیرا سرنوشت همچنان ادامه خواهد داشت و همه چیز تحت اراده‌ی طبیعت و تقدیر است. بنابراین، بهتر است به آنچه که پیش می‌آید، صبورانه پذیرا بود.