نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۲۱ - القضا و القدر اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

شمشیر فلک پاره کند جوشن‌ها

پیکان قضا تیره کند روشن‌ها

زنهار به مرگ دیگران شاد مشو

دودی است برآید ز همه روزن‌ها

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی هشدار می‌دهد که نباید از مرگ دیگران خوشحال شد. شمشیر سرنوشت می‌تواند پرده‌های زندگی را پاره کند و تیر قضا بر زندگی آدم‌های روشن تاثیر منفی بگذارد. در نهایت، این مرگ‌ها تنها منجر به دودی می‌شوند که از همه‌جا به‌پا می‌خیزد و نشان‌دهنده‌ی مشکلات و رنج‌هاست.