شمارهٔ ۲۳۷ - الخوف اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر کس دارد زنیک و بد خواه امید
شاید که من از تو دارم ای ماه امید
گفتی که تو را چرا امید از من نیست
خوی تو و بخت من و آنگاه امید؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به موضوع عشق و امید اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر کسی امیدی به دوست ندارد، شاید من به تو که زیبا هستی، امید داشته باشم. در ادامه، شاعر به این سوال اشاره می‌کند که چرا امیدی از او نمی‌بیند و این موضوع را به ویژگی‌های شخصیتی و سرنوشت خود نسبت می‌دهد. به طور کلی، ابیات نشان‌دهنده پیچیدگی‌های احساسات انسانی و تاثیر شخصیت فرد بر امیدها و آرزوها هستند.