شمارهٔ ۲۳۸ - الخوف اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر نگرانی شاعر از دل و روح خود هستند. او می‌گوید که نه دستی دارد که بتواند از دلش گرهی را باز کند و نه پایی که بار گناهی را بردارد. در نهایت، او نگران این است که دلش به دلیل غم و دردی که دارد، از سینه‌اش بیرون برود. به عبارت دیگر، شاعر از شدت احساسات و مشکلات درونی‌اش ابراز نگرانی می‌کند.