شمارهٔ ۵۵ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که او را با قناعت و رفاه بخشد و دلی پرنور از یقین به او عطا کند. او احساس می‌کند که همه تلاش‌ها و وسایلش بی‌فایده بوده و در جستجوی یاری و بی‌نیازی از دیگران است.