شمارهٔ ۵۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از خداوند درخواست می‌کند که او را از عشق واقعی سرمست کند و به عشقش بند کند. او می‌خواهد که هر چیزی که غیر از عشق است را از او بگیرد و فقط در عشق خداوند غوطه‌ور باشد. در نهایت، او می‌خواهد در خود عشق خداوند گم شود و وجودش تنها به عشق او وابسته باشد.