شمارهٔ ۵۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از عشق معشوقش در زنجیر است و هر لحظه درد و فغان دارد. او نگران است که بر اثر این عشق، شور و شوقی در جهان بزند. در نهایت از خدا استمداد می‌جوید تا به او توفیق دهد که بتواند چشم و زبانش را باز کند و از دردش بگوید.