شمارهٔ ۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف گل و تاثیر آن بر مردم می‌پردازد. شاعر می‌گوید که گل آمده و توبه مردم را شکسته است. او نسبت به این اتفاق نگران است و می‌گوید که نباید این توبه شکسته شود، زیرا گل در آتش عشق خود می‌سوزد و این گل به هزاران عاشق آسیب می‌زند. در واقع، گل نماد عشق و زیبایی است که باعث نادیده گرفتن توبه و اصول می‌شود.