شمارهٔ ۱ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در بهار، با وجود زیبایی‌های فراوان، من به خاطر نبودن یارم غمگین هستم. چهره‌ام از اشک‌های فراوان در حال دلویزی است و با نبود چشم و لب و روکش یار، گویی زیبایی‌های بهار برایم هیچ معنا ندارد.