شمارهٔ ۳۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به جستجوی حقیقتی مجازی اشاره می‌کند و می‌گوید که رقص و شادی‌اش ممکن است تنها بازی و سرگرمی باشد. او معتقد است که هر چه جز حقیقت وجود دارد، ممکن است با آن شریک باشد و در نهایت، همه چیز به مالکیت و وجود خداوند برمی‌گردد.