شمارهٔ ۴۳ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل می‌خواهد که به طبیعت و زیبایی‌های آن توجّه کند و بر افق‌های بالاتر بنگرد. او می‌گوید که مانند پروانه، جستجوی گوهر و حقیقت زیباست و باید در رقصی عاشقانه به آتش وحدت بپیوندد. این فراخوان به ارتباط عمیق با طبیعت و وحدت در وجود اشاره دارد.