شمارهٔ ۴۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر با استفاده از نماد نی به توصیف عشق می‌پردازد و از شنیدن بوی عشق و رازهای وجودی صحبت می‌کند. او می‌خواهد که انسان به مانند یک دف، گوش به صدای نی بدهد و از آواهای عشق و اسرار نهفته در آن بهره‌مند شود. در واقع، این شعر دعوتی به فهم عمیق‌تر عشق و معانی پنهان زندگی است.