شمارهٔ ۵۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به بیان نحوه‌ی حرکت سالک (سیر و سلوک‌کننده) می‌پردازد. سالک باید از خودی و هویتش خارج شود و به سوی کمال حرکت کند. او نباید مانند جاهلان بدون هدف و بی‌برنامه حرکت کند. برای پیمودن راه‌ها و رسیدن به مقاصد بلند، باید مسافت‌ها را طی کند و بدون توقف و تردید به جلو برود. در نهایت، اشاره به این دارد که صدا و نشانه‌هایی از درون نشان‌دهنده‌ی این حرکت است و نباید او را از مسیرش منحرف کند.